Przemyśl: Historia
Przemyśl jest jednym z najstarszych miast Podkarpacia. Istniał już w X wieku. Pierwotnie na Kopcu Tatarskim (Przemysława) znajdowało się miejsce kultu bogów słowiańskich.
Ze swoich siedzib pierwotnych które znajdowały się najprawdopodobniej w dorzeczu górnego Dniepru i Prypeci, rozpoczęli Słowianie wielką, historyczną ekspansję w kierunku południowym i zachodnim, opanowując w VI i VII wieku sporą część Europy Środkowej i Południowej. Na terenach Małopolski i Podkarpacia Słowianie pojawili się najprawdopodobniej już pod koniec V, a najpóźniej na począdku VI wieku.
Osadnictwo słowiańskie, początkowo mocno rozproszone, stopniowo zaczyna się zagęszczać. Z czasem wyodrębniają się lokalne wspólnoty. Społeczeństwa słowiańskie różnicują się wenętrznie. Końcowy etap tego procesu stanowi wyodrębnienie się plemion. Z czasem następuje coraz wyrażniejsze rozgraniczenie ich terytoriów. Źródła pisane jak i archeologiczne potwierdzają istnienie plemienia Lędzian na pewno na terenach Podkarpacia. Wg Gerarda Labudy siedziby Lędzian rozciągały się od górnego Bugu i Styru, a także górnego Dniestru na wschodzie, wzdłuż Pogórza Karpackiego do Sanu i dalej na zachód, aż do rzeki Wisłoki na zachodzie. W obrębie tak zakreślonego terytorium badacz ten wyróżnia dwa centra, ośrodki plemienne odpowiadające dwu głównym okręgom grodowym – wokół Czerwienia (późniejsze „Grody Czerwieńskie”) i Przemyśla (domyślnie „Grody Przemyskie”). Badacz skłania się też do poglądu, że główny ośrodek osadnictwa lędziańskiego znajdował się w strefie południowej, a nie w rejonie Grodów Czerwieńskich.
Grzywna żelazna wydobyta w żwirowni w Radymnie. Należy ona do charakterystycznej grupy znalezisk, tzw. grzywien siekieropodobnych. Grzywna ta posiada bezpośrednie analogie w tego typu zabytkach na obszarze Małopolski i analogie pośrednie na obszarze Wielkich Moraw. Istnienie takiej grzywny może sygnalizować istnienie jakichś relacji pomiędzy terenami nadsańskimi z obszarem Wielkich Moraw jeśli nie bezpośrednich to może za pośrednictwem Małopolski.
Odkryto w dzielnicy Przemyśl-Zasanie starowęgierskie cmentarzysko. Cechy pochówków świadczą, że zasadniczą częścią grupy ludzi użytkujących to cmentarzysko byli wojownicy konni. Obecność grupy Węgrów w Przemyślu najlepiej chyba wyjaśnia hipoteza zakładajaca, iż usadowili się oni tutaj tworząc rodzaj strażnicy w miejscu umożliwiającym kontrolę dogodnej drogi przez Karpaty do środkowego dorzecza Dunaju, na tereny państwa węgierskiego. Skłoniła do tego Węgrów konieczność obrony swojej nowej ojczyzny przed innymi ludami koczowniczymi – przede wszystkim Pieczyngami, którzy zajmowali w tym czasie stepy nadczarnomorskie. Raczej nie wchodzi tu w grę możliwość, aby drużyna taka była na usługach lokalnych książąt lędziańskich. Problemem niejasnym jest charakter relacji Węgrów do ludności miejscowej, lędziańskiej. Niektórzy badacze wyrażają przypuszczenie, że mogli oni narzucić swoje zwierzchnictwo przynajmniej części nadsańskich Lędzian. …