Powiat golubsko-dobrzyński: Historia
Powiat golubsko-dobrzyński został powołany po raz pierwszy dnia 1 stycznia 1956 roku w województwie bydgoskim, czyli 15 miesięcy po wprowadzeniu gromad w miejsce dotychczasowych gmin (29 września 1954) jako podstawowych jednostek administracyjnych PRL. Na powiat golubsko-dobrzyński złożyły się 2 miasta i 17 gromad, które wyłączono z czterech ościennych powiatów w tymże województwie:
z powiatu wąbrzeskiego:
miasta Golub-Dobrzyń i Kowalewo Pomorskie,
gromady Lipienica, Mlewo, Ostrowite, Pluskowęsy, Sokoligóra, Wielka Łąka i Wielkie Rychnowo;
z powiatu brodnickiego:
gromada Wrocki;
z powiatu lipnowskiego:
gromady Ciechocin, Działyń, Nowogród i Świętosław;
z powiatu rypińskiego:
gromady Dulsk, Radomin, Róże, Szafarnia i Zbójno.
1 stycznia 1973 roku zniesiono gromady i osiedla, a w ich miejsce reaktywowano gminy. Powiat golubsko-dobrzyński podzielono na 2 miasta i 5 gmin:
miasta Golub-Dobrzyń i Kowalewo Pomorskie,
gminy Ciechocin, Golub-Dobrzyń, Kowalewo Pomorskie, Radomin i Zbójno.
Po reformie administracyjnej obowiązującej od 1 czerwca 1975 roku główna część terytorium zniesionego powiatu golubsko-dobrzyńskiego weszła w skład nowo utworzonego województwa toruńskiego; jedynie gminę Zbójno przyłączono do nowego województwa włocławskiego.
2 lipca 1976 do gminy Zbójno włączono sołectwo Obory ze znoszonej gminy Chrostkowo (gminę reaktywowano w 1982 roku). 1 stycznia 1992 roku miasto Kowalewo Pomorskie i gminę wiejską Kowalewo Pomorskie połączono we wspólną gminę miejsko-wiejską.