Kerkrade (gemeente): Geschiedenis
Het gebied van de huidige gemeente Kerkrade was in de middeleeuwen deel van het Land van Rode, waarvan de Burcht Rode en de Abdij Rolduc (Rode-le-Duc) de belangrijkste politieke en geestelijke machtscentra waren. Eind dertiende eeuw kwam deze heerlijkheid in het bezit van het hertogdom Brabant, waarna het werd aangeduid als Land van 's-Hertogenrode of 's-Hertogenrade ("het Rode van de hertog"). Later vormde het, samen met het Land van Valkenburg en het Graafschap Dalhem, de Brabantse Landen van Overmaas. Het Partagetraktaat van 1661 regelde de verdeling van de Landen van Overmaas tussen de Spaanse Nederlanden en de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Kerkrade en omgeving ging tot de Spaanse Nederlanden behoren; vanaf 1778 de Oostenrijkse Nederlanden.
Na de komst van de Fransen in 1794 werd Kerkrade ingelijfd bij de Eerste Franse Republiek. Inwoners van Kerkrade waren daarna twintig jaar lang Franse burgers (citoyens), bewoners van het Franse departement Nedermaas. Bij het Congres van Wenen in 1815 wordt nog geen overeenstemming bereikt over het Land van 's-Hertogenrade. Dat gebeurt pas ruim een jaar later op 26 juni 1816 met het Traktaat van Aken, waarbij het stadje Herzogenrath (met de Burcht Rode) wordt toegewezen aan Pruisen, en het vlakbij gelegen Kerkrade (met de Abdij Rolduc) aan het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. In 1830 roepen de Belgen hun onafhankelijkheid uit en wordt Kerkrade Belgisch (samen met de rest van Limburg, met uitzondering van Maastricht). Kerkrade wordt weer Nederlands ten gevolge van het Verdrag van Londen (19 april 1839).
Op 1 januari 1982 hielden de toenmalige gemeenten Kerkrade en Eygelshoven op te bestaan en werd de nieuwe gemeente Kerkrade gevormd.
Door middel van het samenwerkingsverband Europastad Eurode vormt Kerkrade opnieuw een symbolische Nederlands-Duitse eenheid met Herzogenrath.