Etten-Leur: Geschiedenis
Aanvankelijk heette de gemeente "Etten c.a." (cum annexis) en vielen hier delen van Hoeven (sinds 1997 gemeente Halderberge), delen van St. Willebrord (gemeente Rucphen) en delen van Prinsenbeek (gemeente Breda) onder.
In 1953 vond een grenscorrectie plaats met de gemeente Rucphen. Hierdoor kwam het dorp St. Willebrord, dat ontstaan was in het grensgebied tussen de gemeenten Hoeven, Rucphen en Etten en Leur voor het grootste deel bij de gemeente Rucphen. Het deel van St. Willebrord ten noorden van Rijksweg 58 bleef onder Etten c.a. vallen.
Etten-Leur heette tot 1968 Etten en Leur. De lintdorpen Etten en Leur waren de enige woonkernen in deze gemeente. De grens tussen Etten en Leur liep langs het Sander, de Baai en de Lage Neerstraat. Rond 1968 waren de dorpjes aan elkaar vastgegroeid.
Met het verdwijnen van Rijksweg 58 uit het centrum van Etten-Leur is ruimte ontstaan voor herontwikkeling van het dorpshart. Vanaf circa 2000 is op, onder en rond het voormalige rijkswegtracé een compact dorpshart verrezen. In het totale centrumplan zijn 1.000 ondergrondse parkeerplaatsen, 13.500 m² winkelvloeroppervlak, 2.000 m² horeca, 400 woningen en 10.000 m² kantooroppervlak, waarvan het grootste deel wordt ingenomen door het stadskantoor, gerealiseerd.
Etten c.a. was aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog een centraal punt voor de (Franse) troepen die in Noord-Brabant gelegerd waren.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd burgemeester Henri Hamilton die als 'burgemeester in oorlogstijd' voor de burgers probeerde op te komen zonder de bezetter tegen zich in het harnas te jagen en daardoor wel de naam had 'pro-Duits' te zijn, in 1943 door de Duitsers ontslagen, nadat hij eerder geweigerd had het stempel 'Joods' te plaatsen in het paspoort van de enige Joodse inwoner van Etten-Leur. Na de oorlog kreeg hij, na een collaboratie-onderzoek, alsnog eervol ontslag.