Duiven (gemeente): Geschiedenis
=== Oorsprong ===
Duiven maakte deel uit van een groter gebied dat in 1808 door Pruisen aan Nederland werd afgestaan. Op 17 december 1813 werd Duiven losgemaakt van Westervoort en als zelfstandige gemeente op dezelfde dag overgedragen aan Pruisen. Na het Congres van Wenen kwam de gemeente Duiven op 1 juni 1816 weer bij Nederland. Duiven is vanwege deze afkomst altijd katholiek gebleven, zowel Duiven als het tot de gemeente behorende kerkdorp Loo kennen een jaarlijkse processie. Sinds 2019 is er geen processie meer in Groessen wegens een gebrek aan vrijwilligers.
De Tweede Wereldoorlog had grote impact op de gemeente Duiven. In de vroege bezettingsjaren bleek burgemeester W.J.A.F.R. van den Clooster baron Sloet tot Everlo een belangrijk figuur in de gemeenschap. Op 23 mei 1940 prees hij de inwoners van Duiven in een toespraak voor hun kalme en waardige houding tijdens de eerste chaotische weken van de oorlog. Hij sprak zijn bewondering uit voor de manier waarop zij met de gebeurtenissen omgingen.
Tijdens de bezetting weigerde de burgemeester zich te laten intimideren door de Duitse autoriteiten en de NSB. In 1942 werd bijvoorbeeld geëist dat er speciale aanplakborden geplaatst zouden worden die alleen door de NSB gebruikt mochten worden. Sloet tot Everlo negeerde deze opdracht aanvankelijk, wat leidde tot een conflict met een NSB-groepsleider.
In februari 1944 werd de burgemeester geconfronteerd met een bevel om dertig mannen uit de gemeente aan te wijzen voor dwangarbeid aan de IJssellinie. Omdat hij niet wilde meewerken en vreesde voor represailles, besloot hij onder te duiken.
De oorlog bracht ook fysieke verwoesting met zich mee. Bij een luchtaanval op een trein geladen met benzine ging het station van Duiven volledig in vlammen op. Daarnaast werden in de latere oorlogsjaren Nederlandse mannen opgepakt om verdedigingswerken langs de Rijn aan te leggen, zoals loopgraven en tankvallen. Deze werkzaamheden stonden onder toezicht van de Organisation Todt. Duiven en omliggende plaatsen zoals Zevenaar en Elten fungeerden als verzamelpunten voor deze gedwongen arbeid, waarbij ook mannen uit andere delen van Nederland, waaronder Utrecht, Den Haag en het noorden van het land, naar de regio werden gebracht.