Ολυμπία: Ιστορία
Οι απαρχές της Ολυμπίας είναι ελάχιστα γνωστές. Οι παλαιότερες ενδείξεις ανθρώπινης παρουσίας στην περιοχή, ανάγονται στην 4η χιλιετία π.Χ. εξ' αιτίας μεγάλου αριθμού οστράκων που βρέθηκαν στο βόρειο πρανές του Σταδίου. Επιπλέον, στους νότιους πρόποδες του Κρονίου λόφου, έχουν εντοπιστεί ευρήματα που δείχνουν ότι εκεί αναπτύχθηκαν τα πρώτα ιερά και οι προϊστορικές λατρείες. Για την περίοδο της 3ης χιλιετίας π.Χ., τα ευρήματα εκείνης της περιόδου, που βρέθηκαν είναι ένας μεγάλος τύμβος στα κατώτερα στρώματα του Πελοπίου (2150-2000 π.Χ.) και αψιδωτά κτήρια του οικισμού (2150-2000 π.Χ.).
Τον 10ο αιώνα π.Χ. με 9ο αιώνα π.Χ. διαμορφώνεται ο ιερός χώρος της Άλτεως με την καθιέρωση της λατρείας του Δία. Την περίοδο αυτή, η Ολυμπία γίνεται ένας ιερός τόπος που προσείλκυε πολλούς προσκυνητές. Αυτό το πυκνό ρεύμα των επισκεπτών μαρτυρείται από το μεγάλο πλήθος αναθημάτων που έφταναν στη Ολυμπία όχι μόνο από τη γύρω περιοχή αλλά και από τόπους της Πελοποννήσου και Στερεάς Ελλάδας. Τον 8ο αιώνα η φήμη της Ολυμπίας μεγάλωσε τόσο ώσπου έφτασε μέχρι την Ανατολή και Μεσοποταμία και μέχρι τη Δύση και κάτω Ιταλία. Σημαντικότατη τομή στην ιστορία της Ολυμπίας αποτέλεσε το έτος 776 π.Χ. όπου τότε κατά την παράδοση, ο Σπαρτιάτης Λυκούργος, πρέπει να πραγματοποίησε συμφωνία με τον βασιλιά της Ήλιδος, Ίφιτο,και τον βασιλιά της Πίσας Κλεοσθένη για την τέλεση λατρευτικών εορτών στην Ολυμπία. Μέρος της συμφωνίας ήταν ότι κατά τις εορτές θα επικρατούσε εκεχειρία σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Κατά τον 5ο αιώνα, η αίγλη της Ολυμπίας έφτασε σε τέτοιο σημείο, ώστε εκεί να συγκεντρώνονται πολιτικοί, φιλόσοφοι και καλλιτέχνες διότι εκεί έβρισκαν μεγάλο κοινό για τη διάδοση των ιδεών τους. Κατά τον 4ο αιώνα, δόθηκε σημασία στην οικοδομική δραστηριότητα για τη βελτίωση των εγκαταστάσεων και δημιουργίας χώρων στέγασης των επισκεπτών.
Το 393 μ.Χ. ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α' διέταξε το κλείσιμο όλων των ελληνικών ιερών χωρίς να υπάρχουν πληροφορίες ποιους συγκεκριμένους χώρους εννοούσε. Παρ' όλα αυτά, και τα επόμενα χρόνια ο χώρος παρέμεινε ιδιαίτερα δημοφιλής. Από τον 5ο μέχρι τις αρχές του 7ου αιώνα (Πρώιμη Βυζαντινή περίοδος) ιδρύεται χριστιανικός οικισμός δυτικά της περιοχής της Άλτης, ο πληθυσμός του οποίου "μεταφέρεται" γύρω από τον χώρο ανατολικά του ναού μετά από καταστροφές από σεισμό που έπληξε την περιοχή το 551 μ.Χ. Οι Χριστιανοί χτίζουν εκκλησία στη θέση του λεγόμενου εργαστηρίου του Φειδία, ενώ ένα αμυντικό τείχος, που στέγαζε μάλλον μια μικρή φρουρά, δεσπόζει στο ερημωμένο ιερό, φυλάσσοντας τον οικισμό στην πρώτη φάση του. Πέρα από τα φυσικά αίτια που πλήττουν τον χώρο, μνημεία όπως ο ναός του Δία ουσιαστικά αποσυναρμολογούνται, καθώς το οικοδομικό υλικό τους χρησιμεύει σε δεύτερη χρήση στα κτίσματα του χριστιανικού οικισμού. Κατά τον 7ο αιώνα ο οικισμός εγκαταλείφθηκε βιαστικά, μάλλον υπό την απειλή επιδρομών, ο χώρος κατοικείται από Σλάβους - των οποίων η εγκατασταση τεκμηριώνεται από νεκροταφείο με καύσεις του 7ου και 8ου αιώνα- και τον 9ο αιώνα ερημώνεται οριστικά. Με την πάροδο του χρόνου καλύφθηκε πολλά μέτρα κάτω από τη γη με τη βοήθεια του χειμάρρου Κλαδέου και τη διάβρωση του εδάφους του Κρόνιου λόφου.