Curaçao – van Arawakse eilanders tot land binnen het Koninkrijk
Curaçao werd oorspronkelijk bewoond door de Caquetío, een Arawaks volk dat ook op de naburige eilanden en aan de Venezolaanse kust leefde. Rond 1499 bereikten Spaanse zeevaarders het eiland. De Spanjaarden vonden er weinig rijkdommen en voerden een groot deel van de inheemse bevolking af als dwangarbeiders.
In 1634 veroverde de West-Indische Compagnie het eiland, en Willemstad groeide uit tot een belangrijke handelshaven. Curaçao werd een centrum van de trans-Atlantische slavenhandel: tot slaaf gemaakte Afrikanen werden hier aangevoerd en doorverkocht naar andere delen van het Caribisch gebied en Zuid-Amerika. In 1795 leidde Tula een grote opstand tegen de slavernij, die hard werd neergeslagen. Pas in 1863 werd de slavernij afgeschaft. Al vroeg vestigde zich ook een Sefardisch-Joodse gemeenschap op het eiland; de synagoge Mikvé Israel-Emanuel is een van de oudste nog gebruikte synagogen van Amerika.
In de twintigste eeuw brachten de olieraffinaderij welvaart en nieuwe immigranten. Curaçao maakte deel uit van de Nederlandse Antillen; in 1969 kwam het tot ernstige onlusten die het politieke leven veranderden. Sinds de opheffing van de Nederlandse Antillen in 2010 is Curaçao een autonoom land binnen het Koninkrijk der Nederlanden.
Tegenwoordig wordt Curaçao gevormd door het Papiaments, de kleurrijke historische binnenstad van Willemstad, die op de werelderfgoedlijst van UNESCO staat, en een rijke mengeling van culturen.
Deel jouw eigen verhalen en herinneringen over Curaçao met de community in de Heimatgeschichte!