لشکرگاه: تاریخچه
لشکرگاه تاریخچه‌ای طولانی دارد که احتمالاً به زمان شاهنشاهی هخامنشیان بازمی‌گردد. یکی از قدیمی‌ترین مکان‌های تاریخی این شهر، قلعه بست است که گمان می‌رود بیش از ۳٬۵۰۰ سال قدمت داشته باشد.
دین اسلام نخستین بار در حدود سال ۶۶۱ میلادی به بست رسید. بعدها صفاریان در زرنج، اسلام را به عنوان دین رسمی اعلام کردند. مسافر مسلمان، ابن حوقل، در سدهٔ دهم میلادی از این شهر دیدن کرد و بیان داشت که مردم آن سخاوتمند، مؤدب و دارای اخلاق نیکو بودند. آن‌ها لباس‌هایی شبیه به مردم عراق می‌پوشیدند. لشکرگاه به عنوان یک شهرک آموزش نظامی در کنار رودخانه برای سربازان مسلمانی که اشراف غزنوی را به پایتخت بزرگ زمستانی‌شان در بست همراهی می‌کردند، ظهور کرد. ویرانه‌های عمارت‌های غزنوی هنوز در امتداد رود هیرمند پابرجا هستند. پس از غزنویان، این شهر تحت کنترل غوریان درآمد. گفته می‌شود که این شهر در سال ۱۲۲۰ میلادی توسط مغول‌ها و سپس در سال ۱۳۸۳ توسط تیموریان ویران شده است. با این حال، بعدها توسط تیمور بازسازی شد.
در اواخر سدهٔ شانزدهم میلادی، این شهر مورد ادعای صفویان قرار گرفت. این شهر در سال ۱۷۰۹ به دست هوتکیان قندهار افتاد. سپس در سال ۱۷۳۸ توسط نادر شاه و نیروهای افشاری او در مسیرشان به سمت قندهار مورد هجوم قرار گرفت. در سال ۱۷۴۷ این شهر بخشی از امپراتوری درانی (افغانستان امروزی) شد.
لشکرگاه توسط محمدایوب‌خان به عنوان یک مکان اقامت و سربازگیری پیش از حرکت برای درگیری با نیروهای قدرتمند بریتانیایی در نبرد میوند (ژوئیه ۱۸۸۰) در ولایت قندهار مورد استفاده قرار گرفت. این شهر برای ۱۰۰ سال پس از آن در آرامش باقی ماند.
از دههٔ ۱۹۴۰ تا پس از انقلاب ثور در سال ۱۹۷۸، لشکرگاه به عنوان یکی از پایگاه‌های آمریکایی‌هایی که روی پروژهٔ آبیاری اداره دره هیرمند و ارغنداب (که با الگوبرداری از سازمان عمران دره تنسی در ایالات متحده ساخته شده بود) کار می‌کردند، عمل می‌کرد. این شهر با استفاده از برنامه‌ریزی شهری آمریکایی، با خیابان‌های پهن و درخت‌کاری‌شده و خانه‌های آجری بدون دیوارهایی که آن‌ها را از خیابان جدا کند، بازسازی و گسترش یافت. در پی تهاجم شوروی در سال ۱۹۷۹ و جنگ داخلی طولانی افغانستان، بیشتر درختان قطع شدند و دیوارها بالا رفتند.
پروژهٔ عظیم آبیاری هیرمند یکی از گسترده‌ترین مناطق کشاورزی در جنوب افغانستان را ایجاد کرد و هزاران هکتار بیابان را برای کشت و سکونت انسان باز کرد. شهروندانی از بسیاری از نقاط کشور برای فرصت‌های شغلی و زندگی بهتر شروع به مهاجرت به منطقهٔ لشکرگاه کردند. این پروژه بر روی سه کانال بزرگ متمرکز بود: بغرا، شمالان و درویشان. مسئولیت نگهداری از کانال‌ها به اداره دره هیرمند و ارغنداب واگذار شد؛ یک سازمان دولتی نیمه‌مستقل که اختیارات آن (در دوران اوج خود) با اختیارات والیان برابری می‌کرد.
پس از خروج نیروهای شوروی از افغانستان در سال ۱۹۸۹ و فروپاشی دولت محمد نجیب‌الله در سال ۱۹۹۲، این شهر به تصرف مجاهدین افغان درآمد. در اواسط دههٔ ۱۹۹۰، این شهر به صورت مسالمت‌آمیز تسلیم نیروهایی شد که به عنوان نیروهای طالبان از امارت اسلامی افغانستان شناخته می‌شدند. در اواخر سال ۲۰۰۱، طالبان از قدرت برکنار شدند و نیروهای ضدطالبان که بعدها با نام جمهوری اسلامی افغانستان شناخته شدند، جایگزین آن‌ها گردیدند. از سال ۲۰۰۵، این شهر و منطقه تحت اشغال سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا و نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت بود. در سال ۲۰۰۸، طالبان به شهر حمله کردند، اما ارتش ملی افغانستان (با حمایت مالی ایالات متحده) و گارد ملی ارتش اورگن موفق شدند آن‌ها را عقب برانند؛ همان‌طور که در فیلم مستند «چوپانان هلمند» نشان داده شده است. پس از آموزش و تجهیز، ارتش‌های خارجی مسئولیت امنیتی را در سال ۲۰۱۱ به نیروهای ملی دفاعی و امنیتی افغانستان واگذار کردند. در اکتبر ۲۰۲۰، طالبان به این شهر و همچنین ولسوالی نادعلی در نزدیکی آن حمله کردند. …