Bannang Sata

บางครั้งต้นมะม่วงหรือแปลงผักให้ผลผลิตมากเกินกว่าที่ครอบครัวเดียวจะกินหมด แทนที่จะปล่อยให้เสีย ลองแบ่งให้เพื่อนบ้าน หรือวางไว้หน้าบ้านพร้อมป้ายว่าหยิบได้ฟรี เป็นการลดขยะอาหารและสร้างรอยยิ้ม ใครใน อำเภอบันนังสตา มีผลผลิตเหลือ หรืออยากแลกเปลี่ยน…

งานเลี้ยงในซอยไม่ต้องยิ่งใหญ่ แค่ทุกบ้านนำอาหารมาคนละอย่าง ตั้งโต๊ะ และเปิดเพลงเบา ๆ ก็สนุกแล้ว เด็ก ๆ ได้เล่นด้วยกัน ผู้ใหญ่ได้รู้จักกันมากขึ้น อย่าลืมแจ้งทุกบ้านล่วงหน้าและช่วยกันเก็บกวาดหลังงาน ใครใน อำเภอบันนังสตา อยากร่วมเป็นเจ้าภาพ?

โทรศัพท์ช่วยให้ติดต่อกับเพื่อนได้ง่าย แต่ถ้าใช้มากไปอาจทำให้เหนื่อยและนอนไม่หลับ ลองตั้งเวลาปิดการแจ้งเตือนช่วงก่อนนอน หรือวางโทรศัพท์ไว้ไกลตัวตอนกินข้าว ออกไปเดินเล่นหรือเจอเพื่อนตัวจริงบ้างก็ช่วยให้สดชื่น คุณมีเทคนิคอะไรในการพักจากหน้าจอ?

เงินก้อนแรกที่หามาได้เองเป็นความภูมิใจ ลองแบ่งเป็นส่วน ๆ สำหรับค่าใช้จ่ายจำเป็น เงินออม และเงินสำหรับความสุขเล็ก ๆ จดรายจ่ายสัก 1 เดือนจะเห็นว่าเงินหายไปไหน ระวังการซื้อแบบผ่อนที่ดูเหมือนถูกแต่รวมแล้วแพง คุณมีวิธีประหยัดเงินอย่างไรบ้าง?

ไม่ต้องเดินทางไกลก็เห็นพระอาทิตย์ตกสวย ๆ ได้ บางทีแค่สะพาน เนินเล็ก ๆ หรือริมทุ่งก็พอ จุดไหนใน อำเภอบันนังสตา ที่คุณชอบไปนั่งดูแสงยามเย็น? แนะนำกันในคอมเมนต์หน่อย

ตลาดเช้า ตลาดเย็น หรือตลาดนัดสุดสัปดาห์ ต่างก็มีเสน่ห์ของตัวเอง ที่นั่นเราได้ของสดและได้คุยกับแม่ค้าพ่อค้าที่เป็นกันเอง ตลาดไหนที่คุณแวะเป็นประจำ และมีร้านไหนที่ต้องไม่พลาด? เล่าในคอมเมนต์เลย

หลายคนยังจำร้านขนมหน้าโรงเรียนหรือสนามเด็กเล่นที่ไปทุกเย็นได้ บางที่ยังอยู่ บางที่เปลี่ยนไปแล้ว คุณมีความทรงจำวัยเด็กแบบไหนที่เกี่ยวกับ อำเภอบันนังสตา? แชร์เรื่องเล่าอบอุ่นในคอมเมนต์กัน

อำเภอบันนังสตาเดิมชื่อว่า อำเภอบาเจาะ (ยาวี: باچوق; รูมี: Bachok) ขึ้นกับเมืองรามัน ตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2450 ต่อมาได้ยกเลิกหัวเมืองต่าง ๆ จึงได้ย้ายอำเภอมาตั้งที่แห่งใหม่แล้วตั้งชื่อว่า อำเภอบันนังสตา (ยาวี: بنڠ ستار; รูมี: Benang Setar) เป…

แม่ถามว่า "เย็นนี้กินอะไรดี" ทุกคนตอบ "อะไรก็ได้" แม่ทำแกงจืด ทุกคน: "แกงจืดอีกแล้วเหรอ"

ฉันคุมอาหารจริงจังมาก ขนมเค้กกินแค่ชิ้นเดียว ชิ้นเดียวต่อการเปิดตู้เย็นหนึ่งครั้ง

หมาที่บ้านเห่าบุรุษไปรษณีย์ทุกวันมาห้าปีแล้ว มันยังเชื่อว่ามันปกป้องทั้งซอยอยู่

ที่บ้านยาย ถ้าอยากได้สัญญาณโทรศัพท์ต้องไปยืนข้างเล้าไก่ ตอนนี้ไก่ของยายรู้เรื่องในบ้านหมดแล้ว

วันไหนพกร่ม ฝนไม่ตก วันไหนลืมร่ม ฝนตกหนักเหมือนนัดกันไว้

“น้ำขึ้นให้รีบตัก” — สุภาษิต

“ช้า ๆ ได้พร้าเล่มงาม” — สุภาษิต

“สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น” — สุภาษิต

“น้ำพึ่งเรือ เสือพึ่งป่า” — สุภาษิต

“เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม” — สุภาษิต

“น้ำซึมบ่อทราย” — สุภาษิต

“น้ำร้อนปลาเป็น น้ำเย็นปลาตาย” — สุภาษิต